Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Εορτάζοντες την 7ην Δεκεμβρίου

eortazontes

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ επίσκοπος Μεδιολάνων

Ό Αμβρόσιος, διακεκριμένος Ρωμαίος πολίτης, γεννήθηκε περίπου το 340 μ.Χ.
Σπούδασε ρητορική, φιλοσοφία και νομικά.
Στα Μεδιόλανα ασχολήθηκε με το επάγγελμα του δικαστή.
Φύλαττε με λόγια και έργα την αλήθεια και απέδιδε αντικειμενικά τη δικαιοσύνη, αν και δεν είχε βαπτισθεί ακόμα χριστιανός.
Όσον αφορά σ’ αυτό όμως, απαντά ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής:
«Αλλ’ εν παντί έθνει ο φοβούμενος αυτόν και εργαζόμενος δικαιοσύνην δεκτός αυτώ εστί». Πράξεις των Αποστόλων, ι’ 35...

Δηλαδή, σε κάθε έθνος, όποιος σέβεται το Θεό και πολιτεύεται στη ζωή του με δικαιοσύνη, είναι δεκτός απ’ Αυτόν και είναι δυνατόν να αρέσει σ’ Αυτόν.
Και πράγματι, ο Αμβρόσιος με τη ζωή του άρεσε στο Θεό.

Γι’ αυτό και τον αξίωσε να βαπτισθεί χριστιανός, να γίνει έπειτα αναγνώστης, και αφού μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα πέρασε όλους τους εκκλησιαστικούς βαθμούς, μετά από απόφαση του βασιλιά Ουαλεντιανού του Α’, χειροτονήθηκε επίσκοπος Μεδιολάνων. Σαν επίσκοπος, ο Αμβρόσιος ποίμανε άριστα το ποίμνιό του, αγωνίστηκε κατά των αιρέσεων, αλλά και το βασιλιά Θεοδόσιο δεν επέτρεψε να εισέλθει στο ναό, παρά μόνο όταν μετάνιωσε ειλικρινά για τους φόνους που έκανε στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης. Ο Αμβρόσιος πέθανε ειρηνικά το έτος 397 μ.Χ., σε ηλικία 57 χρονών.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείος διδάσκαλος, και ιεράρχης σοφός, δογμάτων ακρίβειαν, μυσταγωγείς τους πιστούς, Αμβρόσιε Όσιε’ λύεις αιρετιζόντων, την αχλύν τοις σοις λόγοις· φαίνεις της ευσεβείας, την θεόσδοτον χάριν, εν ή τους σε γεραίροντας, συντηρεί απήμονας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ
Υπερβολικά θαυμαστή υπήρξε η ευψυχία, με την οποία υπέφερε φρικιαστικά μαρτύρια, επειδή επέμενε στην ομολογία του Χριστού. Ό άγιος Αθηνόδωρος καταγόταν από τη Μεσοποταμία και μαρτύρησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός (290).
Έτσι λοιπόν, στην αρχή του έκαψαν τις σάρκες με αναμμένες από ρητίνη λαμπάδες...
Έπειτα, του έβαλαν στις μασχάλες σιδερένιες πυρακτωμένες σφαίρες...
Και στη συνέχεια τον ξάπλωσαν σε χάλκινο πυρωμένο τάπητα...
Αλλ’ η καρτερία που έδειξε σ’ όλα αυτά τα μαρτύρια και οι θερμές προσευχές του προς τον Ύψιστο, τράβηξαν στη χριστιανική πίστη πενήντα ειδωλολάτρες.
Έτσι παρέδωσε την αγία του ψυχή, αφού προετοίμασε για τον ουρανό και άλλες εκλεκτές δια της αληθινής αρετής ψυχές...

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΣ
Μαρτύρησε δια πνιγμού μέσα στη θάλασσα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΟΜΕΤΙΟΣ
Μαρτύρησε δια ξίφους.
 
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΙΣΙΔΩΡΟΣ. ΑΚΕΨΙΜΑΣ & ΛΕΩΝ
Μαρτύρησαν δια πυρός.

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΜΜΟΥΝ «ο της Νιτρίας»
Ό Άγιος Νικόδημος αναφέρει ότι είναι ο ίδιος Άγιος με αυτόν της 4ης ‘Οκτωβρίου, αλλ’ αυτός λέγεται «ο εν Νιτρία»,
κατ’ άλλα δε Μηνολόγια (εσφαλμένα) επίσκοπος Νιτρίας.
Δηλαδή, τα λιγοστά βιογραφικά του στοιχεία δεν είναι σαφή.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΑΪΟΣ & ΓΑΪΑΝΟΣ
Μαρτύρησαν δια πυρός.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 300 ΜΑΡΤΥΡΕΣ που μαρτύρησαν στην Αφρική
Μαρτύρησαν τον 5ο αιώνα μετά Χριστόν στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα.
Τότε στην Αφρική δύο επίσκοποι Μονοφυσίτες, ο Κύριλλος και ο Βαλινάρδης, έπεισαν τον άρχοντα Ονώριχο, μονοφυσίτη και αυτόν, να κινήσει άγριο και φονικό διωγμό εναντίον των χριστιανών.

Οι εν λόγω λοιπόν Μάρτυρες, καταγγέλθηκαν και επέμειναν στην ορθόδοξη ομολογία και έτσι όλοι πέθαναν δι’ αποκεφαλισμού. Μεταξύ αυτών, ήταν γέροντες, νέοι και οικογενειάρχες, αλλά όλοι υπέστησαν το μαρτύριο γενναιότατα, αληθινοί ήρωες της θρησκείας του Σταυρού.

ΑΓΙΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ που κάηκαν μέσα σε Ναό
Αυτοί κάηκαν ζωντανοί από τους Αρειανούς στην Καρχηδόνα, τη στιγμή που ήταν συναθροισμένοι στον Ναό και προσεύχονταν.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΥΟ ΙΕΡΕΙΣ
Αυτοί μαρτύρησαν στην Καρχηδόνα στα χρόνια του βασιλιά Ζήνωνα (474-476) και όταν άρχοντας εκεί ήταν ο Ονώριχος ο Αρειανός. Αφού τους συνέλαβαν τους θανάτωσαν μαρτυρικά με πριόνισμα.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 60 ΙΕΡΕΙΣ
Αφού συνελήφθησαν μαζί με τους πιο πάνω Μάρτυρες, θανατώθηκαν, αφού τους έκοψαν τις γλώσσες.

Η ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΓΥΝΑΙΚΑ που μαρτύρησε στη Ρώμη.
Κάηκε ζωντανή στη Ρώμη, επειδή δεν θέλησε να δεχτεί τον Αρειανισμό και προτίμησε την Ορθοδοξία.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
Λέγεται ότι μόναζε σ’ ένα κελί κοντά στις Βλαχερνές και απεβίωσε ειρηνικά.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ο Υποτακτικός
Από που ήταν και που μόναζε οι Συναξαριστές δεν το αναφέρουν.
Αναφέρουν μόνο μερικές παράδοξες θαυματουργίες του, ότι δηλαδή έβαλε το χέρι του μέσα σε καυτή πίσσα χωρίς να καεί και άλλα παρόμοια.

Από τη Μονή του, στην οποία είχε φήμη Αγίου και θαυματουργού, αναχώρησε στα Ιεροσόλυμα και, αφού προσκύνησε τους Αγίους Τόπους, πέρασε στην Κύπρο, όπου ασκήτευε πάνω σ’ ένα βουνό για αρκετά χρόνια.

Επειδή όμως τον ενοχλούσαν οι προστρέχοντας σ’ αυτόν, έφυγε στην Κωνσταντινούπολη και, αφού ανέβηκε με θεία προσταγή στο όρος Παρηγοριά, απεβίωσε μετά από μικρό χρονικό διάστημα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΙΣΚΟΣ
Για τον Μάρτυρα αυτόν σημειώνεται μόνο, ότι συμμαρτύρησε μαζί με τους Μάρτυρες Μαρτίνο και Νικόλαο και ότι πέθανε μαρτυρικά από στέρηση τροφής. Γίνεται δε και των τριών η πανήγυρης κοντά στο τείχος των Βλαχερνών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ
Μαρτύρησε, αφού τον κομμάτιασαν με τσεκούρι.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
Μαρτύρησε δια πυρός.

Τα εγκαίνια της ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «εν τοις Κουράτορος».
Κατά τον Πατμιακό Κώδικα 266.


Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο Ησυχαστής
Έζησε στα μέσα του 14 αιώνα μ.Χ. και υπήρξε κτήτορας της Μονής Αγίου Νικολάου του Αγίου Όρους, που σήμερα ονομάζεται Μονή Γρηγορίου, από το όνομα του κτήτορα.
Έζησε οσιακά και απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Χορός Αγγελικός.
Εγρήγορσιν αεί, προς ζωής αναβάσεις, ποιούμενος σοφέ, τους οσίους σου πόνους, εις ύψος ανέδραμες, απαθείας Γρηγόριε· όθεν έλαμψας, των αρετών ταις ακτίσι, και κατηύγασας, των Μοναστών τας χορείας, πιστώς επομένας σοι.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο Νηστευτής «ο εν τω Σπηλαίω» (Ρώσος)

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ο εξ Ευρίπου (Ευβοίας)
Ιεραπόστολος της Ελλάδας κατά τους χρόνους της φραγκοκρατίας (μέσα 13ου αιώνα – περί το 1320).

Γεννήθηκε στη νήσο Εύριπο (Εύβοια) από πλούσιους και ευγενείς γονείς.
Οι γονείς του Γερασίμου κατάγονταν από τη δυτική φραγκική οικογένεια του Ρήγα Φάτζου.
Κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, ο Γεράσιμος ήλθε στο Σινά, στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης.

Εκεί γνώρισε το «υπερβάλλον» της αρετής του Γρηγορίου του Σιναΐτου, προσκολλήθηκε σ’ αυτόν και έγινε ένας από του μαθητές του. Έτσι έφθασε σε μεγάλο ύψος πράξεως και θεωρίας, ώστε να γίνει για τους άλλους «υπόδειγμα και αρχέτυπον των καλών απάντων» και «εκμαγείον αρετών».

Όταν ο Γρηγόριος ο Σιναΐτης εγκατέλειψε το Σινά, ο μαθητής του Γεράσιμος τον ακολούθησε και όταν έφθασαν στην Ελλάδα, στάθμευσαν για λίγο στους Καλούς λιμένες της Κρήτης, από όπου 

ο μεν Γρηγόριος ο Σιναΐτης κατευθύνθηκε στο Άγιον Όρος,

ο δε Γεράσιμος αποβιβάστηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου και έδρασε Ιεραποστολικά.

Τελικά, επέστρεψε ως μοναχός Γεράσιμος Σιναΐτης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Εύβοια.